९ बैशाख २०८१, आईतवार

…के भन्दा हुन् सहिद ?

कविता

0

सहिदले असक्त अवस्थामा

बाँकि काम जिम्मा लगाए

“झण्डा नछोड्नु, आदर्श नछोड्नु भनेर !”

हामी भने दुस्मनले घेरा हालेको

खुल्ला चोकमा तमासे बन्न पुग्यौं !

पटकपटक मारिएर पनि दुस्मन हराउने हामी,

एकाएक अवशरवादी र दुस्मनको योजनामा

भट्टीमा पुग्यौं !

महलहरुका पेटीका रसरंगमा भुल्न थाल्यौं !

भाग्ने ठाउँ कतै नपाएर

असामाजिक तत्वका घेराहरुमा पर्न थाल्यौं !

कोही हामी नीजि सपना साकार पार्न

एमालेमा गयौं !

कोही नयाँ शक्तिको रुप देखाएर

कांग्रेसको रछ्यानमा पुग्यौं !

र, पटकपटक मर्न पुग्यौं !

कोही माओवादी आन्दोलन पुनर्गठन भन्दै

रामसिंहहरुसँग जनबिद्रोह जपेर बस्यौं !

कोही चाहिं जनयुद्ध जारि छ भन्दै

उत्तर माक्र्सवादको गीत गाउन पुग्यौं !

सबैतिरबाट आलोचनायोग्य बन्दै गएपछि

गुमनाम झैं भएर एकान्तवासमा पुग्यौं !

सोच्दा हुन सहिदले सक्नेभए-

जीउँदै मरेका मानिस र,

उनका सपना नालीमा फाल्ने गद्दारलाई

धिक्कार छ भनेर !

उनीहरुका आफन्त हुँ भन्न नालायक भनेर !

सहयोद्धा हुँ भन्न नालायक भनेर !

अनि थाल्दा हुन्

श्रमजिवी तथा सर्वहाराका मान्छे खोज्ने

हाम्रो अक्ष्यम्यता देखेर

धिक्कार्दा हुन् हामीलाई !

बाटो बिराएका मान्छे भनेर !

अर्कै वर्गका मान्छे भनेर !


प्रतिक्रिया दिनुहोस्

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस्

तपाईको ईमेल गोप्य राखिनेछ । आवश्यक फिल्डहरु* चिन्ह लगाइएका छन् ।